بالای کوهی بلند پادشاهی زندگی می کرد که دختر زیبایی داشت.
دختر که بزرگ شد و قرار شد ازدواج کند از چهار طرف دنیا شاهزاده های زیادی آمدند برای خواستگاری دختر. پادشاه سیبی طلایی به دخترش داد و گفت هر کدام از شاهزاده ها را که به شوهری انتخاب کردی سیب را به طرفش بینداز. شاهزاده ها گفتند هرچه دختر پادشاه بخواهد برایش می آورند طلا و جواهر و حتی ستاره ها و ماه آسمان. دختر پادشاه گفت طلا و جواهرو ماه و ستاره ها آسمان به چه دردم می خورد؟ من از شریک زندگی ام فقط یک چیز می خواهم : آتش عشق حقیقی. خواستگارها تا کلمه آتش را شنیدند با این خیال که شاهزاده خانم آتش واقعی می خواهد منتظر شنیدن بقیه حرفش نشدند و تاخت کنان رفتند دنبال آتش و شاهزاده خانم همانجا ماند. و شاهزاده خانم سال ها و سال ها منتظر ماند و منتظر ماند تا آخر از غم و غصه سرش را زیر انداخت و آنقدر گریه کرد که از اشکهایش برکه ای درست و قصر پادشاه زیر آب رفت. . . . هر درخت بیدی که می بینید همان دختر پادشاه است که هنوز سر به زیر گریه می کند و شاهزاده ها همان شب پره هایی هستند که هنوز شب ها دور چراغ می چرخند تا برای شاهزاده خانم آتش ببرند. هر درخت بیدی که می بینم به یاد شاهزاده ای می افتم که هر روز می گرید و فریاد می زند ولی هیچکس حرفهایش را نمی فهمد... سنج ها نواختند. شاهزاده خانم زیبا و پادشاه سپید مو نمایان شدند دختر چون هلال ظریف ماه و پدر چون ابری سنگین. ابر و ماه سر بر شانه یکدیگر...
+
سروده شده در جمعه پانزدهم شهریور 1387 با قلم غزل
|
هذیان گویی های یک فاحشه ی باکره خودمو خالی می کنم توی این!(روش کلیک کنید) اگه دوست دارید هم می تونید فکر کنید تقلیده! آره عزیزم درسته! از عقرب یاد گرفتم... ولی واسه منم کار می کنه! هر کی نظری در مورده این بالا داره لطفا همین جا بگه...اونجا جا نیست!
+
سروده شده در جمعه هشتم شهریور 1387 با قلم غزل
آنقدر ستاره ها را به شمارش نشسته ام
که دیگر جای تک تکشان را از حفظ می دانم به یاد تمامی چهارشنبه هایی که در چشم های عسلیت، شهد می نوشیدم هفته ها را از دنبال می کنم... عشق بازی دست هامان روی همه عشاق را کم کرده بود اردیبهشت عاشقانه به اتمام رسید خرداد دوباره با گرمای بی مهرش آمد تیر فقیرانه و در فراقی حقیرانه گذشت و مردادم به نیمه رسید... از نیمه گذشت و پای به شهریور گذاشت من هنوز در بحر آن یک روز قبل از نیمه تابستانم مانده ام چه کنم که سال تا سال مهر نیمه مرداد را در دل دارم... چه کنم که ماه ها پیش نخواسته، خواستمت... آنقدر به ستاره ها زل زده ام که همه شان از دستم عاصی و کلافه اند هنوز هم سکوت را تنها راه فریاد زدن نامت می دانم یادت هست؟ چقدر به پایت خرد شدم و شکستم چه سود وقتی در پست ترین وادی قلبت هم جایی ندارم... دیگر پیک های لبریز هم تسکینم نمی دهد دیازپام ها همه به رویم می خندند سرم درد می گیرد و تو نیستی که برایم شعر بخوانی تو دیگر بعد از خدافظی هایت نمی گویی "دوستت دارم" یادت رفته... یادت نیست که دفعه آخر مجبورم کردی زودتر از تو قطع کنم یادت نیست که همیشه چند ثانیه بعد از خداحافظی گوشی در دستم می لرزید تا شاید صدایت را دوباره در پس آن به گوش جان بشنوم خودت همه را فهمیده بودی... این را که دیگر یادت هست؟ آرامشم را دزدیدی و حالا نیلوفرانه زندگی می کنی؟ این نبود رسم آن رفاقتی که غزل،غزل دیوانش را در گوشم خواندی... بوی تریاک می آید...
+
سروده شده در پنجشنبه هفتم شهریور 1387 با قلم غزل
|
بوی باران از درز پنجره دزدانه وارد اتاقم شد
به خیال خودم دوباره در پس ذهن خیالبافم نقش باران طراحی می کنم بوی خاک نم گرفته شدیدتر شد با خودم گفتم این چه بارانی است که تابستانه می بارد؟ کنار پنجره قطره هایی را دیدم که سراسیمه می جنبیدند و به دست هر کدامشان ثانیه ای از خاطرات من آویخته بود... تاریک روشن هوا عذابم میداد به یاد آن غروب پاییزی که در وجودت گسستم و باران... دوباره چهارشنبه های کذایی به سراغم آمدند مگر چقدر صبر و طاقت داشتم؟ که با هر لحظه می بایست یاد تو را زنده می کردم فرمانروای بی شرافتم! کاش خاطراتت را هم با خودت می بردی که بیشتر از نبودنت عذابم می دهد... کودکیم را طی نکرده از یاد برده ام و تمام این گناهان بی جا بر گردن توست... می فهمی؟ تویی که روزهاست نمی دانم کجایی آخر برای چه آمدی؟ که عاشقیم را به ریشخند بگیری و به من بفهمانی بدون تو نمی توانم؟ آمدن ها و رفتن هایت جزء دردهای روزمره ام شده دیگر اگر بیایی و نروی نگرانت می شوم! از سرسره ی این دو سال بالا نرفته لیز خودم و افتادم بر تاب وجودت سوار شدم شاید کودکیم را دوباره زنده کنی الحق که همچون تاب بالایم می بردی و به یکباره فرویم می انداختی حالا هم هیچکس نیست که تکانت بدهد ساکن مانده ای و من در نقطه ثقل این تاب منتظر هجوم باد مانده ام...
+
سروده شده در دوشنبه چهارم شهریور 1387 با قلم غزل
|
سیگار هایم را آتش نزده گوشه ای انداحتم
بطری های خالی ویسکی گوشه ی اتاقم مرده اند و انتظار سطل زباله را می کشند و پیک های پر چشمک می زنند... گریه های بی صدایم کجا رفتند که حالا از تمام بغض هایم فقط چشمایی سرخ به جا می ماند بدون قطره ای از آن بخارهای دل شور مزه؟ ندای قلبت توی گوشهایم سنگینی می کند صدای تپش لحظه به لحظه ی خاطراتت را می شنوم کشوی اتاقم از ضربانش به لرزه افتاده چه سود این همه گوشه نشینی هایم در عزلت وجودم؟ بی فایده است وقتی سر سوزنی از گذشته ها نمرده... هنوز گاهی که به آن کوچه خیره می شوم تو را می بینم... وقتی تمامی چهارشنبه ها را به گمان آمدنت گوش به زنگ می مانم... چه ماند از من و دخترکی که تو ساختی؟ چه شد "غزل گفتنهای عاشقانه ات" برای باز برگشتن من؟ می خواهی بگویی همه شان دروغ بود؟ اگر هر دم درون لاله ی گوشم زمزمه کنی که هرچه گفتی کذب محض بود قسم به وجودت که ستایشگرانه می پرستمش باور نخواهم کرد... جعبه ی سیگارم خالی شده و کاغد های توتون پیچ شده ی مچاله شان گوشه ای افتاده پیک های ویسکی لبریز شده اند و من به سنفونی ضربان خاطراتت گوش سپرده ام!
+
سروده شده در جمعه یکم شهریور 1387 با قلم غزل
|
نیشخند می زدی
تیغ را نشانت دادم و گفتم : باشد تمامش می کنم! سیگار سومت را از جایش در آوردی آتش زدی و به لب گذاشتی انگار هیچ چیز برایت هیجان انگیزتر از صحنه مرگم نبود آنقدر آرام بودی که خیال کردم خوابی... پک محکمی زدی و گفتی پس چه شد؟ آن همه لاف زدی که خودم را می کشم بکش... منتظرم! دست هایم می لرزید نه از ترس مرگ، بلکه از تیزی حرفهایش چشم هایت را به دستانم دوخته بودی سیگار چهارم را به آتش کشیدی و هنوز به لب نبرده گفتی می خواهی تا کی منتظر بمانی؟ حوصله ام را سر بردی لعنتی، تمامش کن باید بروم وجودم در خلسه ای فلسفی فرو رفته بود می دانستم سنگدل است اما... از مرز آن هم گذشته بود، انگار... کم کم می فهمیدم که کاسه صبرش لبریز شده همان الان ها بود که سرم فریاد بکشد سیگارش را خاموش کرد آمد و جلوی من ایستاد و زل زد به مردمک هایم دستش را جلوی چشمانم گرفت و گفت ببین... راحت است. فقط لحظه ای می سوزد و بعد تمام. تیغ از دستم سر خورد و افتاد خم شد فلز سرد را بلند کرد و آهسته گفت چرا بهتت زده؟ نمی توانی؟ سرم را به علامت نهی تکان دادم و اشک از گوشه پلکم لغزید نیشخندش باز تر شد و چشمانش خیس تر! زیر لب زمزمه کرد باشد، خودم برایت تمامش می کنم... 
+
سروده شده در چهارشنبه سی ام مرداد 1387 با قلم غزل
|
آهای با توام
تویی که آن گوشه نشسته ای و خونم را آرام آرام می مکی و پس از هر جرعه زندگیم نیش هایت را تا بنا گوش باز می کنی و من از دیدن دندان های آغشته به حیاتم بر خود می لرزم تو هم که انگار عادت داری لرزشم را ببینی لب هایت بازتر می شود و کارت را از سر می گیری هر چند دقیقه یکبار سرت را بلند می کنی و قهقهه ای انزجار آور سر می دهی تا زجرم را ببینی و مرا هم آلوده به عصیانت کنی کم کم جلو تر می آیم مثل گرگ نماهای سیاهچال تاریخ بر بدن خودم می خزم دهانم را به تقلید از تو باز می کنم دندان های نیشم را بر لب های هرز رفته ام می کشم می مکم... کم کم خوشم می آید و هر دو هر از چند گاهی نگاهمان را به هم می دوزیم و ناشیانه خنده های وحشیانه سر می دهیم سرد می شوم احساس می کنم همه ی شیره حیاتم را با هم خورده ایم کرخت شده ام و نمی توانم تکان بخورم مرا در آغوش می گیری دنیا برای من می شود حیف که دیگر زمانی نمانده تا بگویم دوستت دارم آرزوهایم چه آسان خاک شدند... پ.ن1 : نه بوی خاک نجاتم داد و نه شمارش ستاره ها تسکینم... پ.ن2: چرا صدایم کردی؟ چـــــــــــــــــــــــــــرا؟ پ.ن3: اولین باری بود که "دوستت دارم " رو قرمز ننوشتم.
+
سروده شده در دوشنبه بیست و هشتم مرداد 1387 با قلم غزل
|
دلم میخواهد سرم را روی توالت مغزت بگیرم و تمام خاطراتمان را درون ذهنت استفراغ کنم تا شاید یادت بیاید من هم روزی بوده ام... میخواهم همه ی احساس و علاقه ام را یکجا رویت فرو ریزم و از همین نقطه ی زمین از وسط آلوده ترین کوچه های تهران آنسوی خیابان پر جنب و جوش ولیعصر بر سرت فریاد زنم و بگویم که چقدر می خواهمت... و برج بد قیافه ی میلاد جلوی دیدگانم را می گیرد ترس را کنار بگذارم و از سنگ های کف بام جدا شوم و کل میلاد را با چشمانم تا پایین بپیمایم... دلم میخواهد می توانستم دوچرخه ام را دوباره بیرون ببرم و از میدان ولیعصر تا ونک را یکسره و بدون توقف برانم از جلوی پارک ساعی بگذرم و دیگر به زوج ها حسودی نکنم اینجایی که من زندگی می کنم با آنجایی که تو شب هایت را در آن صبح می کنی زمین تا آسمان فرق دارد تو طلوع را چند ثانیه زودتر از من می بینی و به جای این شهر بد منظره، دماوند در دیدرست هست تو از آلودگی این شهر دور تری ای شرقی ترین شرقی شهر! و من اینجا در مرکزی ترین مرکز تهران در لابلای کوچه های امیرآباد نامت را روی دیوارهایم نقاشی می کنم تا شاید چشمانم دوباره به سوی آفتاب عنبیه ات باز شود در آن دو عسل درخشان...
+
سروده شده در پنجشنبه بیست و چهارم مرداد 1387 با قلم غزل
|
بس است چقدر برای خودت منطق می بافی؟ تا کی میخواهی فلسفه مجنون و لیلی را نهی کنی؟ شعرهای فروغ را آتش نزن برگه های دیوان خواجه را پاره پاره کردی بس نیست؟ دوباره کلماتت همان ها شد، که بود باز هم تکرار را غنیمت شمردی همان منطق بی منطقی را قوانین فیزیک را برایم ثابت نکن خودم می دانم دو خط موازی هرگز به هم نمی رسند مجادله می کنی که تفاوت هایمان را به نقش بکشی؟ باشد... ولی حتی در کتاب های علوم دبستان هم آمده که دو قطب مخالف یکدیگر را جذب می کنند تو که اینقدر برای حرفهایت مدرک میخوانی کاش این یکی را هم می دیدی تلاش می کنی، که چه؟ تا به من بقبولانی برای هم نیستیم؟ من پیشتر می دانستم اما وقتی که آن چیزی که نمی دانم چیست مقابل دیدگانت را گرفت هر چه گفتم آخر احمق، خودت گفتی ما دوخط جداییم قبول نکردی و دلم را دلخوشانه شاد نگاه داشتی حالا آمدی که چه؟ که بگویی اشتباه بود؟ بس است عزیزم لطفی در حق من بکن و خفه شو...
+
سروده شده در دوشنبه بیست و یکم مرداد 1387 با قلم غزل
|
چشم هایم به در خشک شد آمدی... اما این چه آمدنی بود؟ آمدی که روح تعویض شده ات را به رخم بکشی؟ آمدی که دوباره فرق ها را یادآوری کنی؟ مگر نمی دانستم؟ بی رحم شدی..... حرفهایت طعم گس خرمالوها را می داد عشق برایت مثل انارهایی است که شاخه هایشان را اول تابستان از تنه بریدند کم مانده تمام احساست منقرض شود باز هم جای شکرش باقی ست که موتور دلت هنوز از کار نیفتاده... گاهی تنگ می شود. چشم هایم به در خشک شد آمدی... آمدی تا بگویی عشق برایمان زیاد است کار دیگه ای باید داشت چیز دیگه ای باید کرد و شاید مفعول هایش بالعکس! چه توفیری دارد؟ چه فرقی میکند وقتی معلوم نیست خودت را کجا جا گذاشته ای. صدای نوار پسر همسایه گوشم را کر کرد... ولی تو نیامدی تا دعوایش کنی آخر تو هم حرفهای آن آواز قدیمی را قبول داری می دانم. من میگفتم شب عشق با این سیاهی نداره ترسی برام وقتی تو ماهی تو می گفتی آره من ماهم ولی تو اومدی آسمونت رو اشتباهی پ.ن 1: میگی تلافی کن...جبران کن...ولی من چی رو تلافی کنم؟؟؟ مگه میشه؟ پ.ن 2: میگی ببخشم... من که ازت دلگیر نبودم. پ.ن 3: میگی نمیشه... خیلی پیشتر از تو می دونستم.
+
سروده شده در جمعه هجدهم مرداد 1387 با قلم غزل
|
کفش هایت را بپوش روز مهمی در راه است...باید بروی! کوله پشتی ات را برداشتی؟ یا دوباره به خیال حواس جمع من گوشه اتاق جا گذاشتی؟ کتاب هایت را بار زدی؟ دیروز همه شان را کارتون پیچ کردم. پوستر های روی دیوارها را هم کنده ام. حتی آن گل سرخ کوچک را که به دیوار بود، آوردم. دفتر خاطراتت در چمدان سورمه ای است. یادت نرود لباسهای مهمانی ات را هم در همان چمدان چیده ام. راستی، زمانی که میخواستی برای ملاقاتی آماده شوی، حتما با خودت هدیه ای ببر. پیشنهاد می کنم دسته گل باشد... لباش خواب صورتی ات را هم تا کرده ام. چند بار موقع خریدش گفتم که پسرها صورتی نمی پوشند. گوش ندادی باز هم. شانه و ادکلن هایت را در این کیف دستی گذاشتم آن عطر فرانسوی هم توی این پلاستیک آبی است. بیا ساعتت را به دست ببند. دوباره از روی لجبازی نگو ساعت نمی خواهم لازمت می شود در گیر و دار زمان. بلیط را در زیپ کوچک کیف پولت انداختم. مواظب باش گم نشود. دیر شد...